موسسه ماه مهر

۰۶ ارديبهشت ۱۳۹۸

محسن وزیری مقدم نقاش، مجسمه ساز و پژوهشگر ایرانی

files_magazinContents_Screen_Shot_2018-12-17_at_1.18.54_PM[328187c87c893f3486b07854ba6dd128].png

محسن وزیری مقدم (1303- 1397 شمسی) از پیشگامان هنر انتزاعی در ایران به شمار می آید. او با آموزش ها و نوشته هایش سهمی قابل ملاحظه در معرفی هنر مدرن در ایران داشته اشت. از وی کتاب های متعددی منتشر شده است، از جمله: شیوه طراحی (1360- 1379) و چهارده گفتار (1391). وزیری در دهه 1330 یک سلسله نقاشی انتزاعی تک فام با خطوط ریتمیک پدید آورد که ادامه آن به ترکیب بندی های شنی انجامید. پس از آن، در دهه 1340 تجربه دیگری را در قالب نقش برجسته های مقوایی، پلاستیکی و فلزی شروع کرد و در آنها به مسائلی چون ساختمان فضا، نظم ریتمیک فرم های نواری و جلوه های نور و حرکت روی سطوح برجسته و فرورفته پرداخت. وی در تحول بعدی کارش به مجسمه سازی روی آورد، به این ترتیب که برش های چوب با زوایای نود درجه را کنار هم چسباند و پس از آن این برش ها را با پیچ و مهره به یکدیگر متصل کرد و مثل مفاصل بدن انسان امکان باز و بسته شدن به آنها داد.  وزیری از اواسط دهه 1350، به تجربه در سطح دو بعدی باز می گردد: نقاشی های رنگینی که از اشکال ارگانیک و هندسی و خطوط متوازی و متقاطع تشکیل یافته است. هم زمان، با تبدیل این نقاشی ها به نقش برجسته های مَفصلی، دوره دیگری از کندوکاو در مسائل حرکت، فضا، زمان را آغاز می کند. وی در دهه های اخیر کارش، مجموعه ای متنوع از نقاشی و کولاژ انتزاعی در ابعاد نسبتاً کوچک پدید آورد. گویی او در سفری به گذشته از منزلگاه های نقاشی شنی، نقشبرجسته های فلزی، مجسمه های مفصلی و نقاشی- نقش برجسته ها می گذرد تا زوایای دیگری از قلمرو انتزاعی خود را بکاود و چیز تازه ای کشف کند.