موسسه ماه مهر

۲۳ آذر ۱۳۹۶

پارادوکس در یک نگاه !

files_magazinContents_whfk_11001504YMLP[328187c87c893f3486b07854ba6dd128].jpg

نازیلا دانشوران در یک نمایشگاه در نگارخانه سیحون از روز 19 خرداد مجموعه ای از  آثار فتومونتاژ خود را ارایه کرده است که نشانگر شیوه و گرایشی بیانگرایانه و نو در آثارش است . این نمایشگاه تا روز 24 خرداد ماه به همچنان برای بازدید علاقه مندان دایر است. آنچه می خوانید متنی است از پویان مقدم که در توضیح آثار دانشوران نوشته شده است :

به دور از تمام واژه آرایی‌های سانتی مانتالیستیِ روزگار کنونی، آنچه آن را (هنرنو) می‌خوانیم، مجموعه ای از ساختار گریزی‌ها و در گوشه‌هایی بازگشت به ساختارهایی است که طی چند دهه اخیر بارها رد و تایید شده‌اند. عکس در گذار معنای رسانه ای خود خصوصا از دهه هفتاد به این سو، دچار دگرگونی‌های بسیاری شده است. دگرگونی‌هایی که در ذهن عکاس رخ داده‌اند؛ و نوآوری‌هایی که به خصوص بعد از جا افتادن دنیای دیجیتال در جهان هنر خودشان را به فهرست هنرهای نو اضافه کردند. به نظر می‌آید، فتو مونتاژ، ترکیب کلمه ای در برگیرندهٔ مفهومی فراگیر، از انواع ادیت عکس یا عکس‌ها، با اهداف مفهوم گرایانه، واقع نمایانه، خبری و ... است، که بیشتر زیر مجوعه هنر زیبا دسته بندی می‌شود.
اما اینجا در این نمایشگاه، نازیلا دانشوران، فارغ از تمام دسته بندی‌ها و دسته بندی‌های آرتیستیک، کار خودش را کرده است. پارادوکس هایی از مثبت و منفی ها که با تجمیع شدن در ترکیب بندی های واحد، نوستالژی‌هایی از هر دو گروه را برای ما به تصویر کشیده است. 
 
کودک از دیرباز چه در سینما چه در هر رسانه دیگری، نمادی از سادگی، معصومیت، آرزو و تمام صفاتی است که هنرمند مولف، خلاق و آفریننده، دست نیافته های خود را در او تصویر و داستان سازی کرده است. وجود رنگ‌های تند می‌تواند نشان از بروز احساس از اعماق هنرمند باشد.

مثبت و منفی هایی که همیشه زوجند و نه بیشتر، نشان از پارادوکس نوستالژیک حقیقت و واقعیتند، آنچه باید به دست می‌آمد، و آنچه در عالم واقع، هنرمند به آن دست نیافته است. این مجموعه را هنرمند، در مقایسه خود و کودکی از جنس خود (مونث) به دست می‌آورد.
و... در نهایت، وحدت کمپوزیسیون ها به ما می‌گوید، تمام این دو نفرهایی که می‌بینیم، یک نفرند اما...

فتو مونتاژ، دیجیتال آرت و یا هر آنچه که در قالب کلمه، بتوان با آن نمایشگاه اخیر نازیلا دانشوران را توصیف کرد، رنگ و بویی شخصی دارد؛ و این شخصی بودن اثر، ارزشی والاتر از توصیف اثر، بوسیله نسبت دادن آن به دسته و رسته ای خاص دارد.  


 نوشته : پویان مقدم


76372whfk_21001504YMLP.jpg 112603whfk_11001504YMLP.jpg