موسسه ماه مهر

۲۳ آذر ۱۳۹۶

«ون‌گوک» 160 ساله شد

files_magazinContents_98263477[328187c87c893f3486b07854ba6dd128].jpg

صدوشستمین سالروز تولد نقاش سرشناس هلندی «ون‌سان ون گوک» خالق تابلوهای بی‌نظیری چون «گل‌های آفتابگردان» و «شب‌های پر ستاره» روز 9 فروردین ماه است.

«ون‌سان ون گوک» نقاش نامدار هلندی اگرچه در زمان حیات در گمنامی کامل به سر می‌بُرد، اما اکنون به عنوان یکی از تاثیرگذارترین نقاشان پست‌امپرسیونیست شناخته می‌شود.

«ون گوک» در سی‌ام مارس 1853 در «زوندرت» در ایالت برابانت هلند نزدیک مرز بلژیک به دنیا آمد. پدر و پدربزرگش کشیش بودند و سه تن از عموهایش دلال آثار نقاشی.

«ون گوک» جوانی خود را به عنوان دلال آثار هنری، معلم و واعظ مذهبی گذراند. او اعتقاد دینی عمیقی داشت و مدتی در انگلیس و در میان کارگران معادن زغال‌سنگ بلژیک به عنوان مُبلغ غیرروحانی مسیحی فعالیت کرد. پس از مواجهه با آثار «ژان فرانسوا میله» عمیقا تحت تاثیر نقاشی‌های او و پیام اجتماعی آن‌ها قرار گرفت. در همین زمان بود که طراحی را به‌صورت جدی و حرفه‌ای شروع کرد.

برادر جوان‌ترش «تئو» که به خرید و فروش تابلوهای نقاشی اشتغال داشت، بعدها موجب آشنایی او با نقاشان امپرسیونیست شد.

«ون گوک» فعالیت هنری خود را به عنوان طراح و نقاش از سال 1880 و در سن 27 سالگی آغاز کرد. وی از آنجا که در سن 37 سالگی درگذشت، در واقع تمام آثارش را در 10 سال آخر عمر کوتاه خویش آفرید که شامل 900 نقاشی و یک هزار و 100 طراحی است.

برخی از مشهورترین آن‌ها در دو سال پایانی عمرش کشیده شده‌اند. او تنها در دو ماه پایانی عمرش 90 نقاشی از خود برجای گذاشت.

«ون گوک» در ابتدا از رنگ‌های تیره و محزون استفاده می‌کرد تا این‌که در پاریس با امپرسیونیسم و نئوامپرسیونیسم آشنا شد و این آشنایی پیشرفت هنری او را سرعت بخشید.

وی شیفتهٔ نقاشی از کافه‌های شبانه، مردم طبقهٔ کارگر، مناظر طبیعی فرانسه و گل‌های آفتاب‌گردان بود. مجموعهٔ «گل‌های آفتابگردان» او که تعدادی از آن‌ها از معروف‌ترین نقاشی‌هایش نیز محسوب می‌شوند، شامل 11 اثر می‌شود. خودنگاره‌ها و «شب‌های پرستاره»‌ دیگر نقاشی‌های برجستهٔ او محسوب می‌شوند.

در سال 1890 به دکتر «گاشه»، روانشناسی که از او پرتره‌ای نیز کشیده است، مراجعه کرد. «پیسارو» این دکتر را به او معرفی کرده بود. اولین برداشت ون گوک از گاشه این بود که دکتر خودش از او بیمارتر است. روز به روز فرورفتگی و افسردگی ون گوک عمیق‌تر می‌شد. سرانجام او در بیست‌ونهم جولای 1890 در سن 37 سالگی در میان کشتزارها، گلوله‌ای در سینهٔ خود خالی کرد و روز بعد در مهمان‌سرای «روو» درگذشت.

 ون‌سان آخرین احساسش را به برادر خود، که قبل از مرگش بر بالین وی آمده بود، این‌گونه بیان کرد: «غم برای همیشه باقی خواهد ماند.» شش ماه بعد تئو نیز درگذشت.

 فیلم‌های داستانی و مستند زیادی دربارهٔ ون‌گوک و آثارش ساخته شده است.

گل‌های آفتابگردان، «صندلی خالی»، «شب‌های پر ستاره»، «درختان سرو» و بعضی پرتره‌هایش به صورت تصاویر چاپی، شهرت جهانی دارند و در بسیاری از اتاق‌های سادهٔ مردم عادی نیز دیده می‌شوند. این دقیقا همان چیزی است که ون‌گوک می‌خواست. او دوست داشت تابلوهایش تاثیر مستقیم و قوی چاپ‌نقش‌های رنگی ژاپنی را داشته باشند که بسیار تحسینشان می‌کرد.

پس از مرگ ون گوک، تابوتش را پر از گل‌های آفتابگردان کردند.